Στο περιοδικό Makezine, το οποίο και παρακολουθώ ανελλιπώς, έτυχε να διαβάσω ένα άρθρο το οποίο βρήκα ενδιαφέρον και επίκαιρο (για πολλούς λόγους). Ο αρχικός τίτλος του άρθρου ήταν: "Why those kids from Podunk are keeping you down", στα ελληνικά ίσως να μπορούσε να αποδοθεί με το μαγευτικό μέρος της Κολοπετεινίτσας... Παραθέτω το μεταφρασμένο άρθρο και στη συνέχεια μερικά σχόλια δικά μου!

Ο Gleen Davis, ο τύπος που έφτιαξε το "Cool Site of the Day", κάποτε είπε στον Danny τί θεωρούσε ότι έκανε το διαδίκτυο εξαιρετικό. Είχε πει, "Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει ένα παιδί στο Podunk, Connecticut. Έχει δημιουργήσει ένα site για πλεκτά καλάθια, ή για κούρδισμα πιάνου ενώ είσαι γυμνός, ή ότι άλλο θες. Σε μια άλλη εποχή, αυτό το παιδί θα είχε μάλλον χαθεί στην αφάνεια, αντίθετα σήμερα μπορεί να διαπιστώσει ότι είναι ο καλύτερος καλαθοπλέκτης ή γυμνός κουρδιστής πιάνου στον κόσμο. Συνεχίζει να μαθαίνει, παράλληλα με τον υπόλοιπο κόσμο, μέσα από την ιστοσελίδα του."

Για τον Glenn, αυτό ήταν κάτι καλό. Αυτή ήταν και η νεανική αισιοδοξία του διαδικτύου.

Εμείς λοιπόν, παρακαλουθούμε και καταγράφουμε τί μπορεί να ανακόψει έναν κατασκευαστή (maker), και δεν είμαστε τόσο σίγουροι για την φράση "μεριττοκρατία = καλό". Πιστεύουμε ότι είναι αυτά τα παιδιά από το Podunk που σας περιορίζουν.

Εξαιρετικοί τρόποι οργάνωσης συνεισφέρουν κατά 30% στην αποτελεσματικότητα και την αποδοτικότητα. Το υπόλοιπο 70% έχει να κάνει με το βασικό κίνητρο. Ειλικρινά, όλη αυτή η έκθεση στους καλύτερους hackers του κόσμου, μπορεί να λειτουργήσει αντίστροφα σαν αντικίνητρο, ακόμη και στα πιο αποφασιστικά άτομα που κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Πόσες φορές είχατε μια καλή ιδέα, την ψάξατε στο google, και διαπιστώσατε οτι περίπου 50 άλλοι άνθρωποι έχουν υλοποιήσει κάτι παρόμοιο, οπότε δεν μπήκατε στη διαδικασία να πάτε παρακάτω?

Το πρόβλημα είναι ότι όσο παρέρχεται ο χρόνος, το δίκτυο γίνεται ένα Μαζικό Παράλληλα Κατανεμημένο Δίκτυο από Παιδιά στο Podunk. Όπου και αν κοιτάξετε, υπάρχουν άνθρωποι που φτιάχνουν πράγματα τόσο όμορφα και ποιοτικά, που με δυσκολία νιώθετε ότι μπορείτε να ακολουθήσετε. Αυτό το περιοδικό είναι γεμάτο από τέτοιες περιπτώσεις. Το RSS aggregator σας ξεχειλίζει από ενθουσιασμό.

Ανάλογα την διάθεσή σας κάθε στιγμή, ή όλη ιδέα ενός κόσμου αρτιότητας, μπορεί να σας αποθαρρύνει και να σας γεμίσει με κρύο ιδρώτα. Σε αυτές τις σκοτεινές στιγμές, το διαδίκτυο μετατρέπεται σε αυτή τη φρικτή μηχανή που εικάστηκε ο Douglas Adams, "η δίνη της απόλυτης προοπτικής", στην οποία σε κάθε δεδομένη στιγμή, ήξερες ακριβώς πόσα άτομα ήταν πριν από σένα στην ουρά, όταν ο Θεός έδινε τη δυνατότητα να παίζεις πόκερ, ακορντεόν, να hack-αρεις Χboxes, ή να κάνεις καραόκε σε Ρουμάνικα ποπ τραγούδια.

Μιλώντας λοιπόν από τη θέση του 43ου και του 72ου ειδικών στην ανύψωση του πεσμένου πνεύματος των geeks, επιτρέψτε μας να μιλήσουμε στον φόβο σας και ενδιαμέσως να σας ανυψώσουμε το ηθικό!

Αρχικά, ας ξεκαθαρίσουμε τη δική μας οπτική. Σαν μέρος της έρευνας Life Hacks, έχουμε συναντήσει και έχουμε μιλήσει με μερικούς από τους πιο παραγωγικούς ανθρώπους. Σας διαβεβαιώνουμε ότι είναι ακριβώς το ίδιο μπερδεμένοι όσο είστε και εσείς. Στην πραγματικότητα, μπορεί και περισσότερο.

Πίσω από κάθε επιτυχημένο geek υπάρχει ένα ίχνος από σπανίως αναφερόμενες (και συνήθως εντυπωσιακές) αποτυχίες. Δεν το βλέπουμε ποτέ αυτό, γιατί οι περισσότεροι από μας, ακόμα και στα πιο εκμυστηρευτικά blogs, δε διαφωτίζουμε πλήρως τη δουλειά που γίνεται.

Μην προσπαθείτε να ανταγωνιστείτε ολόκληρο το διαδίκτυο. Το RSS aggregator λέγεται έτσι για αυτόν ακριβώς το λόγο - συγκεντρώνει ότι καλύτερο ανάμεσα από εκκατομύρια. Δεν χρειάζεται να είστε τόσο καλοί όσο όλοι αυτοί.

Αν έχετε παγώσει στην απραξία εξαιτίας των παιδιών από το Podunk, εδώ είναι μερικές πρακτικές συμβουλές για να γυρίσετε το διακόπτη  απο τη θέση του θεατή σε αυτή του εμπλεκόμενου.

Πρώτον: Αξιοποιείστε την τάση του διαδικτύου να βρίσκει και τα καλά και τα κακά. Μην προσπαθείτε να μάθετε από τα πρότυπά σας όπως είναι τώρα. Σχεδόν σίγουρα θα είναι λιγότερο εκφοβιστικοί (αποτρεπτικοί) αν δείτε δείγματα της δουλειάς τους 5 ή 10 χρόνια πιο νωρίς, όταν έκαναν γκάφες όσο και εσείς και είχαν τους δικούς τους ήρωες που δεν πίστευαν ποτέ ότι θα φτάσουν.

Πίσω στην εποχή του Glenn, τα παιδιά από το Podunk, δεν είχαν ιστορία στο διαδίκτυο. Αλλά τώρα, όλοι έχουμε, και το Χρονοντούλαπο του Διαδικτυακού Αρχείου είναι φίλος σας. Αν θαυμάζετε τους Tim Berners-Lee, Gleen Davis, Dave Winer, Guido van Rossum, ή κάποιον άλλο που βρίσκεται στα περιεχόμενα αυτού του περιοδικού, κάντε την έρευνά σας. Δείτε πώς ξεκίνησαν και αφομοιώστε ότι μπορείτε.

Δεύτερον: Αξιοποιήστε το θαυμασμό σας για κάποια άτομα. Ένας φίλος μας ήθελε να εμπλακεί στο Linux Kernel development, αλλά δεν είχε ιδέα πώς. Αντί απλά να δηλώσει ένα καινούργιο bug, παράλληλα εσώκλεισε και ένα αίτημα ρωτώντας πώς έπρεπε να ξεκινήσει σε περίπτωση που ήθελε να το φτιάξει. Ο Alan Cox, που είναι αναπληρωτής του Linus Torvalds, απάντησε πίσω με ένα σύντομη και όμορφη πρόταση. Δεν ήταν τίποτα εξαιρετικό, αλλά ο φίλος μας θαύμαζε τόσο τον Cox, που του έφτιαξε την εβδομάδα και ξεκίνησε να γράφει κώδικα.

Αν είστε διατεθιμένοι να εμπλακείτε και να μοιραστείτε το φορτίο της δουλειάς (αντί να το παίζεται λαγός ή να εμπλέκεστε σε flame-wars), οι ήρωες και οι ηρωίδες του διαδικτύου είναι πρόθυμοι να σας κατευθύνουν στη σωστή κατεύθυνση. Όσο πιο σαφής και ακριβολόγοι είστε, τόσο πιο εντυπωσιασμένοι θα είναι και αυτοί που κάποιος προσέχει τη δουλειά τους. Ποτέ δεν ξέρετε, μπορεί να γίνετε και εσείς ο ήρωας τους, που ενδιαφέρεστε τόσο πολύ για το χόμπυ τους.

Το έχουμε δει να συμβαίνει. Τα παιδιά από το Podunk απλά ψάχνουν άλλα παιδιά για να παίξουν μαζί.

Αυτό που μου ήρθε αρχικά στο μυαλλό διαβάζοντας το άρθρο, ήταν η ταύτιση των συναισθημάτων όταν πληκτρολογώντας στη μηχανή αναζήτησης υπέβαλλα τον εαυτό μου στην οδυνηρή διαδικασία διαπίστωσης, ότι στην τάδε ή δείνα ιδέα που μου κατέβηκε, μαντέψτε... δεν ήμουν μόνος!

Η συζήτηση γύρω από τον τροχό και την "αναγκαιότητα" να ξεκινήσει κανείς από κάπου, είναι μάλλον τόσο παλιά, όσο και ο τροχός. Μόνο που ο τροχός τσουλάει ενώ πολλοί από μας, καθόμαστε και τον κοιτάζουμε και φλυαρούμε στο κυνήγι της πρωτοτυπίας και της καινοτομίας. Είναι τελικά απαραίτητο να ξεκινήσει κανείς από κάτι φοβερό και τρομερό? Μήπως είναι καλύτερα να επιλέγουμε για σημείο εκκίνησης ακόμη και κάτι τετριμμένο?

Στη διαδικασία της μάθησης, ανεξαρτήτως σχολών σκέψεως, ενυπάρχει ο μιμητισμός και η επανάληψη. Μάλλον επιτρέπουμε τη διαιώνιση αρκετών μύθων, ίσως και λόγο παραστάσεων, καθώς και τα πανεπιστήμιά μας λίγο τελικά βοηθούν στην προώθηση της σκέψης και ειδικότερα της άμεσης εφαρμογής της.

Παραφράζοντας τη γνωστή ρήση του Αρκά, ας πάρουμε λίγο πιο στα σοβαρά τη δημιουργικότητά μας...

Back to basics δηλαδή...

Original title: "Why these kids from Podunk are keeping you down"

Original authors are:

Merlin Mann - http://www.43folders.com

Danny O' Brien - http://www.oblomovka.com

Published on Make Magazine Vol.08, O'Reilly

Filed under: blurbing, blurb, δημιουργία, χαος, motive